Tsjechovs kersentuin

Gisteren -en eigenlijk ook nog vandaag- was het Leuven in scène. Een gratis theater- en circusfestival op verschillende locaties in de stad. Warm aan te bevelen! Als je vanavond nog niks te doen hebt moet je zeker gaan kijken.

Wij zagen:

• De kids van Cirkus in beweging gekke toeren uithalen op een bal
• Nog steeds niet nader geïdentificeerde tieners goochelen met kegels, diabolo’s en eenwielers
• Een piepklein duitstalig olifantje dat ons aansprak op ons drankgebruik
• De clown Leandre in een bizarre deurenkomedie
• Een spectaculaire trapezevoorstelling waarbij de artiesten slechts drie keer per ongeluk gevallen zijn   -en ook nog een keertje express-

En ook nog de kersentuin van Tsjechov. Dat is waarschijnlijk een knaller van een klassieker maar ik had op voorhand geen idee waar de voorstelling over ging gaan. Heel makkelijk om te volgen was het niet. Dat de acteurs uit Oekraïne kwamen had daar niet veel mee te maken want er werd amper gesproken in de voorstelling. Ik kan niet zeggen dat ik mij verveeld heb. Er was genoeg te zien. Vuurwerk, dans, geanimeerde scènes, een driewieler, reuzen. Maar het verhaal had ik niet helemaal door. Iets met een rozentuin die verkocht werd -en nadien afgebrand- maar verder ben ik niet geraakt. Ik raad de mensen die straks naar de voorstelling gaan kijken dan ook aan om Tsjechov en zijn kersentuin even door mevrouw Wikipedia te laten duiden. Ge zult veel meer plezier hebben aan uw avond.

En ik heb er nog een mooi kleurtje aan overgehouden ook. Moest ik morgen niet om 5u15 uit mijn bed moeten om te gaan rommelmarkten dan ging ik vandaag terug. Er zijn nog heel wat voorstellingen die ik niet gezien heb. Morgen vind je dus een zeer uitgeslapen Kris10 op de Tervuurse pinksterrommelmarkt. Kom maar iets kopen, dan ben ik niet voor niks opgestaan.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Toerist in eigen land

Zelfs nog op het nippertje in eigen provincie. Ik heb het lang weekend ingezet met een fikse wandeling in ‘t Vinne in Zoutleeuw. Twee uur gestapt om de plas rond te geraken en af en toe gestopt om naar de babygansjes te kijken. En nu de rest van het lange weekend -dat voor mij extra lang duurt omdat ik dinsdag ook verlof nam-. Op de planning: Leuven in scène, muziek spelen, de rommelmarkt van Tervuren op pinkstermaandag en nog twee sportieve uitstapjes.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Over vrouwen met ballen en lekker eten

Vrouwen met ballen : ze bestaan. Ze bestaan en ik bewonder ze. Vrouwen met ballen zijn vrouwen die het aandurven zelfstandige te worden. Ze maken hun dromen waar en nemen een theehuis over of worden psychologe. Ze trekken er op uit naar verre landen om vrijwilligerswerk te doen en komen met een zak vol verhalen en herinneringen terug. Of ze kopen in hun eentje een huis en knappen het (bijna) alleen helemaal op tot een moderne woning Naar het schijnt ben ik er ook zo eentje, maar zo voelt het niet. Al pas ik waarschijnlijk wel in een van de voorgaande beschrijvingen.

Gisteren zat ik er eentje te bewonderen : Nathalie. Ze nam begin dit jaar « Les Tartines » over, enfin, zo heet het in de volksmond toch. De echte naam is « L’Heure Exquise », maar omdat ze er lekker geroosterde belegde boterhammen met sla en aardappeltjes en vooral heerlijke desserten serveert, weet iedereen waarover je het hebt als je « Les Tartines » zegt. In de week heb je ‘s middags voor 9 euro heerlijk gegeten en in de namiddag kan je er terecht voor een heerlijk kopje thee. Nathalie heeft kinderen en een restaurant. Hoe doet ze het toch, vraag ik me dan af. Maar dat heeft waarschijnlijk met die ballen te maken … en een flink pak lef !

Als ik nog eens mag guestbloggen, dan vertel ik de volgende keer iets over mannen met borsten en lekker eten. Kwestie van het toch allemaal een beetje eerlijk te houden !

Praktisch: L’Heure Exquise – 12, rue Paul Bert – Moulins – Ook voor veggies en theepottenverzamelaars

Dit was een gastblogje van Tine, mijn vriendinnetje in Moulins. Ik wil daar deze zomer trouwens graag terug naartoe. Laatste weekend van juli bijvoorbeeld. Als er mensen -bij voorkeur met auto- zijn die meewillen. Welkom! Tine is zelf keihard een vrouw met ballen. Ze trouwde met zichzelf, vertrok naar Frankrijk om haar eigen fotozaak te openen en heeft daar nu superveel werk. Ze maakt dus in het verre Frankrijk haar dromen waar. Nog maar een half jaar is ze weg en ze voelt zich ginder al helemaal thuis. Tussen het werk door strikte ze ook nog eens een sympathieke fransman. Respect! Phot’Osmose intypen in het Facebookzoekvenster en liken zeg ik u!

Dat éne paar schoenen

Ik had vanmiddag vrij. Dat is het voordeel van een avond per week werken, je kan die uren recupereren op een ander moment. Op een moment dat iedereen aan het werk is en de zon schijnt bijvoorbeeld. Ik deed dus op mijn gemakje boodschappen, at een ijsje met mijn lunchvriendinnetje (ipv een smos kaas) en ging op zoek naar dat éne paar schoenen dat ik echtecht nodig heb. Zonder succes… Ik vond wel speldjes. Die had ik niet nodig, die waren gewoon mooi.

Ik kreeg niet zo heel erg lang geleden de opmerking dat ik toch heel wat schoenen had staan op dat rekje aan mijn deur. Hoe was het in hemelsnaam mogelijk dat ik er nog nodig had? Gelukkig vond ik op het wereldwijde web het perfecte excuus. Een lijstje met tien soorten schoenen die iedere vrouw moet hebben. En het éne paar zit er dus tussen. Een paar ballerina’s. Gemakkelijke schoenen die zowel onder een rokje als een jeans passen en toch min of meer deftig genoeg zijn om mee te gaan werken. Deze voormiddag liep ik rond op mijn sletsen. Works for me, maar niet voor iedereen.

Andere dingen die ik zou moeten hebben

• Black city boots: check!
• Black pumps aka de concertschoenen: check!
• Sneackers: check! (Al zou een nieuw paar fitnessschoenen geen overbodige luxe zijn, er zitten bijna gaten in de zolen)
• Metallic sandals: check, believe it or not. Ik heb gouden schoenen. Goudkleurige eigenlijk, gouden zou een kostelijke grap zijn.
• Platte sandalen: check! Vandaag de eerste keer gedragen en voorlopig vliegen ze terug in de kast. Blaren…
• Wooden platform sandals: Volgens Yahoo dagschoenen with a nighttime attitude. Maar ik zeg neen danku te hippie.
• Suede boots: Kreeg nooit suede schoenen van de mama, die kan je niet poetsen. Wil ze nu zelf niet meer, om dezelfde reden
• Huidkleurige pumps waar uw teen door komt piepen wegens het beenverlengde effect: Als ik ooit een paar vind waar ik mee kan lopen…
• Work-of-art-shoes-that-make-you-happy. Dubbelcheck minstens. Groene pumps, pumps met bloemetjes, rode botjes …
• Ballerina’s: het onderwerp van mijn zoektocht. Gemakkelijk platte schoentjes, liefst met Alice-in-wonderland-riempje zodat ze niet uitflappen, eventueel in een vrolijk kleurtje

Naar mijn mening nog toe te voegen aan de lijst: stapsandalen en stapschoenen. Iemand mee shoppen? Ik heb nog uren over

 

Grappig oefeningetje

Vandaag treinde ik met een van mijn collega’s naar het verre Brussel. Vroeger deed ik dat elke dag en ik snap niet dat ik daar toen niet horendol van werd. En we hadden niet eens vertraging. Alleen al dat geduw en getrek bij het in- en uitstappen… en het drummen op de roltrap terwijl de trein al op het perron staat te wachten.

Enfin, we zijn veilig op onze bestemming geraakt. De vensterloze vergaderzaal van één van de partners waar wij mee samenwerken om de communicatie tussen beide partijen te verbeteren. Goed initiatief aangezien er wel enkele verbeterpunten zijn laat ons zeggen. Twee externen begeleidden ons traject en lieten ons verschillende oefeningen doen. Eentje vond ik behoorlijk grappig.

We kregen een stapeltje foto’s van BV’s of BW’s (Bekende Walen); Kim Clijsters, prins Laurent, Elio Di Rupo, Geert Bourgeois, Axelle Red, Lukaku, Arno … Die personen moesten we dan respectievelijke koppelen aan “hoe we de organisatie nu zien” en “hoe we ze in de toekomst willen zien”. Leen en ik kozen voor prins Laurent nu: een warhoofd, iemand die het goede voorbeeld zou moeten geven maar af en toe eens een misstap doet en voor later Frank De Winne: een capabele man, gestructureerd, iemand met veel vakkennis die complexe materie duidelijk kan uitleggen. Benieuwd of ze er dankzij onze tips in slagen hun communicatie te verbeteren.

Moet je ook eens proberen. Het wordt pas grappig als ook uw collega’s meedoen en je kan lachen om elkaars hersenkronkels. Morgen eens testen met mijn collega’s en de eigen werkgever als lijdend voorwerp Tenzij ik er morgen niet geraak, de airco stond ginder nogal hard en ik zit hier te niezen van ‘t kan niet erger.

Whoops – dagje te laat

Iedere 20ste van de maand zetten een heleboel bloggers een foto vanuit een kotje op hun blog. Ik ben er mij van bewust dat het vandaag de 21ste is, maar vorige maand ben ik dit zijproject compleet vergeten dus eigenlijk is één dag te laat nog redelijk ok. Gelieve dus ook niet te letten op het feit dat ik mijn pyama aanheb op de foto’s. Het is een zijproject, geen modeshow.

Ik viste speciaal voor jullie een van mijn nieuwe aanwinsten op boekenvlak uit de kast. Het boek met alle antwoorden – liefdeseditie. Leuk ding voor meidenavondjes maar deze keer vroeg ik eens echt advies. Want advies uit een boek, dat is toch altijd een pak betrouwbaarder dan het advies van vriendinnen die de man waar de vraag over gaat niet eens kennen.

Het is totaal niet leesbaar op de foto maar het boek adviseert mij te wachten tot de storm is overgewaaid. Geen idee welke storm. Mogelijks de naweeën van een jarenlang relatie? Tweedehandsmannengewijs… ‘t Is niet meteen wat ik wou horen, maar boeken zijn dan ook eerlijk.

Een tweedehandsman

Eerst even een reclameboodschap: Dit blogpostje is ontstaan in een Gent restaurant. Of een Marokkaans, ‘t is hoe je dat bekijkt. Safi safi, een Marokkaanse restaurant in Gent waar ik het grootste deel van mijn zondag heb doorgebracht. Ik had er afgesproken met mijn in Frankrijk verblijvende vriendjes en hun aanhang. Lekkere couscous, sympathieke patron, muntthee met Marokkaans gebak, een terras op een gezellig pleintje, fijn gezelschap. Een aanrader, maar je moet wel tijd hebben. Mohammed is een sympathieke kerel, maar niet van de rapste. Wij hadden gelukkig tijd en een fijne dag.

Maar dus, tweedehandsmannen. Een van de dames van ons gezelschap (Net als ik een sympathieke en knappe twintiger en ook al een paar jaar single) merkte op dat de vijver waar wij in vissen de vijver van de tweedehandsmannen is. Haar definitie: een man die al een keertje getrouwd is, al kinderen heeft of tenminste uit een jarenlange relatie komt. Ik ben er nog niet uit of ze dit echt slecht vindt maar het klonk nogal ‘teleurgesteld’.

Het is waarschijnlijk makkelijker om er eentje zonder kids of kwaaie ex uit te kiezen, organisatiegewijs enzo, maar de liefde van je leven kies je niet 100% rationeel. Mij lijkt het zelfs positief om te weten dat mijnheer X al jarenlang bij één-en-dezelfde vrouw is gebleven. Zo iemand die niet meer per se moet rondfladderen en verschillende veroveringen wil uitproberen. De kans lijkt mij groter dat mijnheer X dan op zoek is naar liefde met een grote L. Ik kan mij perfect voorstellen dat ik 3/4 van mijn leven had kunnen doorbrengen met mijn eerste liefde maar die eerste grote liefde moest precies nog wat experimenteren. Tweedehandsmannen zouden dat stadium toch gepasseerd moeten zijn?

Ik wil dus liever een tweedehandsman. Ik ben uiteindelijk ook een tweedehandsvrouw. Er drijven niet veel onbeschreven blaadjes meer in de twentysomethingvijver. Bovendien ben ik ook voor handtassen volledig overgestapt op tweedehands en shop ik bij de kringloopwinkel. Veel beter voor ‘t milieu.