Dit weekend zat ik in de zon een boekje te lezen. Het weer was toch beter dan ze gedacht hadden. Ik zat dus niet op de rommelmarkt maar op het terras van ons mama. Tot zover geen klachten. Het schuifraam stond open. Op de achtergrond de televisie. De zus was haar programma’s van heel de week aan het inhalen. Op kot heeft ze namelijk geen TV.
Astrid in Wonderland…
Ik word een heel klein beetje zenuwachtig als ik Astrid haar taaltje hoor. In mijn boek fiets ik door de Japanse bergen, Astridoneliners verstoren mijn reisje door het land van de rijzende zon.
Ik doe mijn beklag bij ons mama. Die is ook geen fan van Astrid. We vragen ons af hoelang haar reality soap nog zal duren.
“Vind je dat een mooie naam?” vraagt de mama.
“Astrid? Neen… Stel u voor naamgenoot van Astrid Bryan… en van die onnozele trien van vroeger op school”
“Dan hebt ge geluk gehad…. Dat was bijna uw voornaam geweest.”
“Aaaah stress, dat meen je niet”
“Had ge liever Sabine gehad dan?”
“Aaaah”
*Loopt gillend weg*
‘k Ben geen onvoorwaardelijke fan van Kristien maar alé ’t kon erger. Om een of andere reden vind ik de b en de d geen mooie letters. De h,k en l vind ik dan weer heel mooi.
Er zijn mensen met een lievelingsliedje, ik heb lievelingsletters.
