Rasems Romeo en Julia

Standaard

Tegen beter weten in reserveerde ik een van de laatste tickets voor de voorstelling “Romeo en Julia” in de stadsschouwburg. Ik ging er voor het gemak even van uit dat het spel van Gilda De Bal en Vic De Wachter wel tot aan het derde balkon zou geraken. Een toneelkijker was misschien toch handig geweest… In ieder geval zat ik vanaf het begin van de voorstelling op het puntje van mijn stoel. Letterlijk, om het podium te kunnen zien maar ook wel figuurlijk. Wat daar op het podium gebeurde maakte mij best nieuwsgierig.

De versie van Romeo en Julia van het toneelhuis is zeker geen klassieke Shakespeariaanse voorstelling. Regisseur Mokhallad Rasem heeft Romeo en Julia eerder als inspiratiebron gebruikt om het eens over de liefde te hebben. In het Nederlands, Engels, Frans en Arabisch. Zonder boventiteling deze keer wat vooral voor het Arabisch wat lastig was maar ik ga ervan uit dat ik de emotie wel begrepen heb.

Het is in ieder geval niet in fair Verona, we lay our scene. Geen idee waar het verhaal zich afspeelt eigenlijk. In en om een auto. En erbovenop ook. Het verhaal van Romeo en Julia komt ook enkel de eerste tien minuten aan bod. Blablabla, Julia doet alsof ze dood is, blablabla, Romeo pleegt zelfmoord, blablabla, Julia wordt wakker, ziet wat er gebeurt is en neemt ook gif én steekt zichzelf een mes door het hart. Kwestie van het verhaal duidelijk af te ronden. Iedereen weet natuurlijk hoe het afloopt met Julia en haar Romeo dus zo boeiend zou het niet geweest zijn om de verboden liefde nog eens op de planken te brengen in zijn klassieke vorm.

De Romeo’s en Julia’s dragen hier een gasmasker, ’t is eens wat anders dan een gemaskerd bal.

De rest van de voorstelling brengen drie generaties Romeo’s en Julia’s verschillende scènes die verhalen over liefde en dood. Het oudere koppel (Gilda De Bal en Vic De Wachter -ook in het echt een koppel) doet dat met taal, het jongere koppel met dans, de kinderen kijken vooral naar de volwassenen. Ze kijken naar hoe liefde werkt.

In deze voorstelling is het verhaal niet belangrijk. Wel de muziek (een mengeling van Arabische muziek, Frans chanson en Prokofiev), de verschillende kunstvormen, het samenspel tussen twee mensen en de grappige (en soms herkenbare) momenten. Romeo en Julia senior die elkaar ophitsen met Italiaanse termen… Vermicelli, tortellini, mascarpone …. -Neen, dit specifieke voorbeeld hoort niet bij de voor mij bekende momenten-

Ik heb waarschijnlijk geen idee wat de regisseur met al die verschillende scènes wil zeggen maar hej… ik heb genoten van mijn avond en het is toch mijn zus die er een schoolwerkje over moet maken.

1116433237

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s