Back to the sixties

Standaard

Niet dat ik daar ooit al geweest was… Maar mijn moeder natuurlijk wel. En de buurvrouw, die is gewoon geboren in de sixties. Ik had dus snel twee enthousiastelingen gevonden om mee te gaan naar de sixtiestentoonstelling in Bokrijk. Fijn concept. Iedereen krijgt een identiteitskaart van een personage toegestopt en verkent zo een elektrowinkel, een kapsalon, een krantenkiosk, de vitrine van een supermarkt, een huis …

Ik was Paula Colaers, een van de negen kinderen van cafébazen Marcel en Germaine. Paula trouwt op haar negentiende met Marcel Mondelaers, verhuist mee naar Congo en krijgt vier kinderen. Vera, Guy, Eric en Francine. Na de onafhankelijkheid van Congo in 1960 moet het hele gezin terug naar België vluchten. Ook terug in België blijft Paula huismoeder.

Ook gek, ik herkende veel dingen zelf. Spullen uit het interieur van mijn grootouders, maar ook speelgoed waar ik zelf nog mee gespeeld heb en legendarische TV-fragmenten uit Echo. (Zo’n beetje de voorloper van Man bijt Hond).

Na de tentoonstelling trokken we verder terug de geschiedenis in (begin 1900). Verder tussen de vakwerkhuisjes, jonge beestjes en lentebloesems. Geleerd waarom Doornroosje Doornroosje heet, een lekker ijsje gegeten, ons laten gaan in de snoepwinkel, onder ons voeten gekregen van de meester, de donderpreek van mijnheer pastoor geskipt, een kaarsje gebrand in de kerk van Erpekom, Ardense voskoppen geteld -dat zijn schaapjes-. Best wat kilometers afgelegd denk ik. Ik ben in ieder geval moe.

’t Is zeker de moeite om een dagje naar Bokrijk te gaan als de zon nog eens schijnt.

Bokrijk

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s