Waar gebeurd

Standaard

In de bib staan er verschillende rekken naast de gewone romancollectie. Reisverhalen, in en uit Leuven, stripverhalen, chicklit … en Waar gebeurd. Ik loop altijd in een grote boog om het Waar gebeurd-rek heen. Ik hou niet van die gruwelverhalen genre “Hoe ik rechtkrabbelde na mijn ziekte of na misbruik door de buurman”. Als ik een verhaal lees, hoef ik er niet steeds mee geconfronteerd worden dat wat ik lees ooit echt gebeurd is. Ik hou ervan dat boeken mij meenemen naar een andere wereld en dat ik mij geen zorgen moet maken over de personages.

Het laatste boek dat ik aanvinkte op mijn leeslijstje was nochtans waar gebeurd. Of toch grotendeels. Maar niet te vinden op het ‘waar gebeurd-rek’ aangezien de auteur doet alsof het helemaal niet waar gebeurd is.

Ik heb het over “Het Paustovski syndroom” van August Thiry. De gelijkenis tussen hoofdpersonage Peter Maris en de auteur is ook wel erg opvallend. En toevallig ken ik zowel de auteur (een van mijn docenten tijdens de opleiding journalistiek) en zijn jongste dochter (in het boek de Jongste genoemd). Of alles échtécht gebeurd is kan ik niet met zekerheid zeggen maar de Jongste vertelde mij dat de begrafenis van de kat en het gekibbel met haar zus zeer waarheidsgetrouw in beeld zijn gebracht. Heel herkenbaar ook, de anekdotes over de zomervakantie en zusterliefde.

In het boek blikt veertiger Peter Maris terug op gebeurtenissen in zijn jeugd, zijn eerste huwelijksjaren, momenten met het gezin … Daarnaast vertelt hij over zijn studie van het werk van de Russische schrijver Paustovski en hoe lastig het is om over die studie een interessant essay neer te pennen dat het werk van zijn collega’s moet overbluffen. (Met die kinderen die lawaai lopen te maken etc.)

Ik kende Paustovski eigenlijk niet maar dat hinderde niet want wat ik moest weten las ik gewoon in het boek. Sla dus de inleiding niet over tenzij je zelf slavistiek gestudeerd hebt. Anders weet je niet dat het belangrijkste werk van Paustovski een zesdelige biografie is en dat Peter Maris parallellen zoekt tussen zijn leven en dat van zijn grote held. Net zoals de structuur van het boek blijkbaar dat korte losstaande anekdotes bundelt.

Ongeruste lezers kan ik meteen geruststellen. Het einde is niet echt het einde. Anders zou ik de Jongste nooit hebben leren kennen.

De Jongste zegt dat ik Byzantijns blauw ook leuk ga vinden. Ben benieuwd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s