Terug naar morgen bis, een longread

Standaard

We gaan het weekend in met een longread. Eentje die niet van mijn hand is maar van een van mijn bloglezers. Ze las mijn artikel over de film ‘Terug naar morgen’ en de vragen die ik toen stelde bleven in haar hoofd spoken.

“Stel dat het nooit wat was geworden met je grote liefde, hoe zou je leven er dan uitzien?”

Zoals nu.

Nu denk je vast “Waaat !?”, want je kent me wel een beetje…
En ja, het klinkt raar hé, ik ben immers gelukkig getrouwd en heb een prachtig kindje en een leuke man. Maar er is meer…


Zullen we samen even terugreizen in de tijd ?

Het begon allemaal iets meer dan acht jaar geleden. Ik had een vaste relatie met een lieve gast, die me heel erg verraste met een huwelijksaanzoek. Ik zei ja en het plannen voor het huwelijk begon. Het ging wel wat stroefjes, precies of we het allebei een beetje wel en een beetje niet zagen zitten. Maar ja, je bent begin twintig en trouwen is nu eenmaal iets wat je doet als je al een tijdje een vaste relatie hebt en 
samen de stormen dapper doorstaan hebt. Ja toch?

Een paar maanden na het huwelijksaanzoek ging ik met een van mijn beste vrienden op restaurant. Ik was bij hem op bezoek en er was al een tijdje een etentje gepland met de mensen van zijn werk. Ik was het perfecte alibi: hij is homo en toen mocht dat zeker niet geweten worden. Ik ging dus mee als ‘vriendin’ en we hadden er echt lol in. Al zijn collega’s trapten erin. Allemaal behalve één. En die ene collega zal ik nooit meer vergeten…
 
Laten we hem voor het gemak even Mister Big noemen (zoals in “Sex and the City”). Hij lijkt er toch een beetje op, op die Mr. Big van Carrie Bradshaw. Het was een echte “crush” op het eerste gezicht. We hebben uren gebabbeld die avond en het was al snel duidelijk dat we elkaar wel heel wat zouden te vertellen hebben. Hij legde ook al snel een vinger op de wonde: mijn aanstaande huwelijk stond hem niet echt aan (logisch) en ik wist al heel snel dat hij mijn hart gestolen had. En daar sta je dan, met je huwelijksplannen… en je twijfels. Toen heb ik me echt heel alleen gevoeld. Want verdorie, bij wie kan je met een crush terecht terwijl je officieel verloofd een huwelijk aan het voorbereiden bent?

We zagen elkaar terug, we hadden al maanden via mail en msn geconverseerd (en geflirt). Intussen was ik getrouwd. Mijn huwelijk was verre van de mooiste dag van mijn leven. Diep in mijn hart hoopte ik, tot op de laatste seconde, dat Mr Big zoals in een Amerikaanse film het stadhuis zou binnenstormen om een einde te maken aan de hele maskerade. Ik had er alleszins de moed niet voor gehad, terwijl ik enkele weken voor het huwelijk door de diepste twijfels ging.
 
We zagen elkaar terug, enkele uren, wanneer het kon, meer dan een jaar lang. De afstand tussen onze twee levens maakte het onmogelijk veel tijd samen door te brengen, maar onze harten waren altijd samen. Mijn huwelijk was het slechtste toneelstuk ooit. En al die tijd ben ik veel alleen geweest. We schreven veel, brachten virtueel enorm veel tijd met elkaar door. Mijn demonen en onzekerheden, de afstand ook, maakten alles ingewikkeld, maar onze liefde was een eenvoudig statement: onze harten waren voor de rest van ons leven onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Uiteindelijk vond ik de moed om te scheiden.
De laatste keer dat ik Mr Big had gezien, was niets volgens planning verlopen. Net zoals in Sex and the City was het voor geen van beiden het juiste moment om voor elkaar te kiezen. Ik koos er dan ook voor om onze correspondentie te verminderen en begon aan een nieuw leven. Wat er toen gebeurde, weet je wel: een eerste vriendje, een tweede een beetje langer, en dan uiteindelijk de man die vandaag zijn leven met me deelt. Hij heelde de wonden die Mr Big onvrijwillig gemaakt had en werd mijn rots in de branding.


Er ging sinds de eerste ontmoeting met Mr. Big geen dag voorbij zonder een gedachte voor hem. Maar met de tijd werd zijn afwezigheid een beetje draaglijker. De muziek, de films, de boeken die we samen deelden, verhuisden elke keer mee, met zorg ingepakt en met warme gevoelens gekoesterd. Hoeveel keren heb ik weemoedig geglimlacht naar het flesje van zijn parfum naast mijn dagcrème ? “Hey, dag spook van me. Ik hou van je.” 
 
Hier had het verhaal kunnen stoppen, ware het niet dat onze gemeenschappelijke vriend een paar maanden geleden belde om mijn man en mezelf uit te nodigen voor zijn huwelijk. Natuurlijk speelde meteen de gedachte van een wederzien door mijn hoofd. Shit en joepie… De ceremonie was al begonnen toen Mr Big in de trouwzaal binnenkwam. Mijn hart is toen terug beginnen kloppen, terwijl ik niet eens echt door gehad had dat het ermee gestopt was. Je kan je vast wel inbeelden dat sindsdien mijn wereld op zijn kop staat. Ik zag hem die avond huilen in de armen van mijn beste vriend en mijn hart wist waarom. Het huilde mee. Ik hou nog steeds zielsveel van hem en hij van mij. Sindsdien schrijven we terug. We hebben elkaar 1 uur teruggezien vorige maand (en tout bien, tout honneur), een uur dat we allebei heel erg gekoesterd hebben. We leven op meer dan 300km van elkaar, maar onze zielen zijn oneindig diep verbonden, met alle heerlijke en moeilijke momenten die zo’n band inhoudt.

Dus zo ziet mijn leven er uit: ik zoek het evenwicht tussen droom en werkelijkheid. En niemand weet hoe dit afloopt, zelfs ik niet… Ik kan nog steeds niet echt mijn verhaal kwijt. Een enkele vriendin die op de hoogte is, verklaart me gek, want ik heb het allemaal zo mooi voor elkaar in mijn leven. En ik kan mijn man en mijn kindje toch niet achterlaten, hé. En natuurlijk is dat ook zo, geen van beiden heeft dit verdiend. Zelfs onze gemeenschappelijke vriend, die waarschijnlijk de enige persoon is die de sterkte van onze band naar waarde weet te schatten, vindt dat ik voorzichtig moet zijn en mijn familie moet beschermen. Hij heeft vast gelijk, maar mijn hart blijft voor Mr. Big zingen. En dat doet het al 8 jaar lang, sinds de eerste minuten in het restaurant.
I will always love you…

Bittersweet…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s