Welkom nieuwe inwoners

Standaard

Dit weekend werden we officieel welkom geheten in onze nieuwe gemeente door de burgemeester en het schepencollega’s.

Handjes schudden, groepsfoto, cava, nootjes …

De tijd gaat zo snel dat ik per ongeluk loog tegen de burgemeester. Ik zei dat ik al twee maanden in zijn mooie gemeente woonde maar het zijn er eigenlijk drie.

Wat niet gelogen was: we zijn zeer blij. Niet alleen blij omdat de verhuis achter de rug is en het papierwerk dat bij de verkoop van onze appartementen hoort. Ook blij met de plek waar we wonen, de bereikbaarheid …

Werkpuntje: we kennen onze buren nog steeds niet. En op een kennismakingsmoment voor nieuwe inwoners leren we natuurlijk alleen andere nieuwe mensen kennen.

Hoe pakten jullie dat aan? Gewoon aanbellen bij de rechtstreekse buren? In je voortuin kamperen in de hoop dat er iemand langskomt? Iedereen uitnodigen voor een housewarming?

 

Advertenties

10 gedachtes over “Welkom nieuwe inwoners

  1. Goh, wij groeten ze gewoon als we passeren en dan voel je al snel of ze in zijn voor een praatje of niet. Je kan ze natuurlijk uitnodigen voor een drink, maar dat lijkt me wel heel spannend als je ze echt nog niet kent. Succes alleszins!

    • Ik heb slechts 1 keer iemand van de buren gezien. En hij was duidelijk niet into een praatje. Hopelijk komen we elkaar eens vaker tegen nu de zon begint te schijnen.

  2. in theorie zou ik gewoon eens gaan aanbellen om kennis te maken. heb je het gevoel dat het klikt, dan zou ik hen meteen uitnodigen om een week later eens iets te komen drinken.

    in praktijk maak ik maar zelden contact met buren. en eigenlijk heb ik er ook niet echt behoefte aan…

  3. wij waren eerder afwachtend, gewoon een dag of groet. Mensen die graag een praatje maken, daar maak je vlug kennis mee. Anderen blijven liever op hun eentje.
    Een straatfeest organiseren is dan ook een uitstekende gelegenheid om meer buren te leren kennen!

  4. Zoiets hangt af van streek tot streek vind ik… Waar onze ouders wonen kent iedereen iedereen, maar bij ons heerst er toch meer een ‘ieder voor zich’-mentaliteit.
    Wij hebben gebouwd, en onze dichtste buren kwamen vaak op de werf langs om te kijken, dus we zijn nooit echt moeten gaan aanbellen. Je buren kies je natuurlijk niet zelf, en met de één klikt het al veel beter dan met de ander 🙂

  5. Toen wij hier kwamen wonen zeiden we enkel ‘goeiedag’, de keren nadien deden we een praatje… daarna gingen we eens aperitieven… en nu hebben we een heel goede band met de onderburen.

  6. Thuisblijven met oudjaar helpt ook. Dan stond iedereen op straat en hebben we voor het eerst onze naaste buren ontmoet. De onderbuurvrouw komen we natuurlijk wel vaker tegen aangezien we in hetzelfde gebouw wonen. Ik denk nu wel dat we bij onze aankomst overal hadden moeten gaan aanbellen. Maar we zijn allebei zo ‘asociaal’ (introvert) dat we dat maar raar vonden en uiteindelijk dus niet hebben gedaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s