Een nieuwe rubriek? Superkortje #1

Standaard

Als jullie dit iets vinden is er bij deze een nieuwe rubriek geboren. De ‘superkortjes’. Geen foto’s, weinig uitleg. Superkorte tekst.

Zo bijvoorbeeld:

Ik ga het zeggen gelijk het is. Ik maakte een DT-fout. Ik ben moe(der). Ter mijner verdediging: ik vond er diezelfde dag ook een van iemand anders. En die persoon had wel zeven uur geslapen.

Doen of niet?

Advertenties

Draagweek

Standaard

Waarom er een speciale week voor is weet ik niet. Ik denk niet dat het een taboe is, je baby dragen. Of dat er geld ingezameld moet worden om wetenschappelijk onderzoek te financieren.

Maar het is dus draagweek! Hoera!

Kilometers heb ik al afgelegd met kleine en nietmeerzokleine Felix! Eerst in mijn buik, dan in mijn armen en nu nog dagelijks in de draagzak.

Aanrader! En lekker warm ook bij dit gezellige herfstweertje. Dat is dus meteen ook het enige nadeel dat ik kan bedenken. Lekker plakkerig op een hete zomerdag.

We moeten alleen nog wat oefenen op het rugdragen. Als hij op mijn rug zit, probeert hij te ontsnappen.

Zoek de baby!

Snipperdag

Standaard

Waarschijnlijk gaat de zon niet zo heel erg vaak meer schijnen dit jaar. Vrijdag scheen ze wel. En de zus was in het land. Ideale dag voor een snipperdagje dus.

Felix vindt diertjes kijken steeds leuker. En ik vind Felix fotograferen steeds leuker. Hij doet nu meer gekke dingen (en is nog steeds zo schattig als toen hij nog mini was). Nog nooit met zo weinig dierenfoto’s thuisgekomen van een dagje Planckendael 😀

#momlife zeker? Sorry neushoorn, Tasmaanse duivels en andere ongetwijfeld fotogenieke dieren.

Hier springt Felix bijna bovenop een neushoorn

 

Moeders die teveel tijd hebben

Standaard

Onze crèche heeft een Facebookgroepje dat enkel toegankelijk is voor de ouders. De verantwoordelijke post er foto’s van de fratsen van onze kleintjes, de jarige van de dag mag met zijn/haar kroon stoefen …

Ik vind het leuk om te zien hoe Felix het ginder doet want hij vertelt natuurlijk zelf nog niet veel. (Al spreken zijn haartjes vol patat of zijn zwarte broeken vaak boekdelen …)

99% van de tijd word ik dus vrolijk van die berichtjes van de crèche.

De laatste procent word ik compleet verbaasd en ook wel een beetje gedesillusioneerd.

Ben ik nu werkelijk de enige moeder die geen tijd heeft voor foliekes à la zelfgemaakte confituur voor al de leidsters of ‘zonnige groeten uit Frankrijk-kaartjes met foto van kroost in het zwembad’? Ik vind het al straf dat wij twee weken Zuid-Frankrijk overleefden, dat we ginder slechts 1 blokje kwijt speelden en een vrolijk kind mee terug naar huis brachten dat slechts een paar keer kopje onder ging in het zwembad. (Zijn eigen schuld trouwens, hij wilde onder water kijken.) Zelden zo moe geweest als na twee weken vakantie.

Toch ook een kleine hoera voor mij. Felix zijn fruitfeestje inspireerde andere ouders tot het trakteren met fruitmanden en boekenpakketten. Ik denk dan wel niet aan pralines voor de verzorgsters, ik zorg wel voor minder rommel in ieders speelgoedkast.

Een eerste keer een babysitbabysit

Standaard

Felix gaat vaak en graag mee op stap. Maar soms kan het niet. Als ik muziek ga spelen net op het moment dat het bedtijd is voor kleine jongens bijvoorbeeld.

Morgen viert de harmonie zijn 150ste verjaardag met een groot galaconcert in de feesttent in Huldenberg. (Iedereen welkom)

Familie en vrienden komen dus luisteren. Gevolg: geen oppas voor Felix.

We hebben dus een eerste keer een échte babysit geëngageerd. Zo eentje die binnen komt wandelen met een tas vol nieuw speelgoed zoals ik vroeger. -Hoop ik voor Felix- En die zich onder een dekentje nestelt met een goed boek wanneer de baby slaapt zoals ik vroeger -Hoop ik voor haar-.

En eigenlijk spelen we een beetje vals. Ik weet gewoon dat ik op mijn twee oren mag slapen (lees: mij op het concert kan concentreren) want de babysit is een van de verzorgsters van de crèche. Ze ziet hem dus tegenwoordig meer uren dan wijzelf op een week.

Alle begin is moeilijk he gasten. Respect voor de ouders die een 16-jarige Kristien vertrouwden om op hun koters te passen. Ik kan mij inbeelden dat dat behoorlijk spannend was. Zeker die eerste keer wanneer je niet goed weet wie je in huis haalt.

Het einde van het borstvoedingsverhaal

Standaard

Als je mij aan het wenen wil krijgen, moet je mij eens vragen hoe het met de borstvoeding gaat. Slecht met andere woorden.

Vlak na Felix zijn eerste verjaardag deed borstvoeding geven ineens veel pijn. Verschillende foute diagnoses, juiste diagnoses die fout behandeld werden, hardnekkige bijtwondes die nu nog steeds niet genezen zijn, bezoekjes aan dokter/vroedvrouw/lactatiedeskundige … Een telefonische consultatie toen ik in Frankrijk zat.

Ik heb nachten wakker gelegen. Letterlijk van de pijn en ook van zorgen.

Het dieptepunt kwam er aan het einde van onze vakantie. Felix wees naar de fles. ‘Dat moet ik hebben, moeder’ en hop, moeder in tranen.

We zijn dus aan het afbouwen. Op ’t gemakje. Zodat alles wat kan genezen en zodat meneertje nog een beetje kan tutteren als hij daar zin in heeft. Ondertussen heeft hij toch al 13 maanden kunnen profiteren van mijn moedermelk.

En wat een gedoe met die flesjes! Opstaan om melk op te warmen daar doe ik niet aan mee. Zijn patatjes eet hij toch ook koud op verplaatsing. Maar elke seconde lijkt zoveel langer te duren ’s nachts. Als hij wakker wordt, moet de melk eigenlijk al klaar zijn. En dan moet ik nog doseerdoosjes bovenhalen. De horror.

Ik had het graag anders gezien maar het is nu eenmaal zo. Gelukkig zijn er nog foto’s van de laatste fijne momentjes. En het is nog niet helemaal gedaan …

(c) Vicky Bogaert